Loesje en Toshiro (van geluidsoverlast naar een buurtfeest)

11-11-2021 16:23
Loesje en Toshiro (maken van geluidsoverlast een buurtfeest)
leren je eerst naar jezelf te kijken alvorens de ander de maat te nemen.
“Respect voor de ander begint bij jezelf” is een van de vele aansprekende boodschappen die ons aan het denken zetten. Maar de praktijk, vooral in coronatijd- want we moeten al zoveel missen-, is weerbarstig! Zeker als je opmerkt dat ook binnen onze golfvereniging de onderlinge omgang in een aantal gevallen hier en daar (on)nodig onrust veroorzaakt. Wat er dan zoal voorbij komt?
 
Gebrek aan geduld door de baan, de een loopt sneller dan de ander. We spreken de ander aan, maar helaas niet altijd op de juiste toonhoogte.
We spelen regelmatig niet van ‘de juiste tee’, want wij zien dat beslist anders dan die ander. We ergeren ons regelmatig achter het scherm als we ons willen inschrijven op die momenten dat ons dat past en de ander ons weer eens voor is. We ergeren ons aan het bestuur die dat  ‘allemaal maar toelaat of niet (goed) regelt’. Of we worden boos op de marshal die ons aanwijzingen geeft, of op de wedstrijdleiding die de door de ander ‘opgelegde’ principes van Ready Golf accepteert. Of op de (te) lange rough, of op de winterregels of het wel/niet qualifying verklaren van de baan door de ander. Ook moet het personeel regelmatig wat harder lopen of haar best doen, want ‘je betaalt er immers voor'.
In al die gevallen staat regelmatig noch de inhoud, noch het begrip en respect voor de ander centraal. Die (personeels-)leden, de ander ja, voelen zich niet gehoord of begrepen. Zeker als zij net even anders (moeten) denken dan de ander, ook of zelfs juist als het om corona gaat.
 
Natuurlijk, dat geldt niet voor ons, maar wel voor de ander? Dus spreken we die ander maar weer aan, maar dit keer niet zonder in de spiegel van Loesje te kijken. Kijk maar even met me mee , want ook wijzelf zijn 'die ander’, en nooit te oud om te leren.
 
“Het is de kunst om van geluidsoverlast een buurtfeest te maken”  (Loesje)
 
Niet ‘vanuit jezelf’ te kijken, maar vooral ‘naar jezelf’ te kijken, en je inleven in de beweegredenen van de ander. Zelfreflectie en inlevingsvermogen als drijvende krachten van begrip en respect voor elkaars standpunten. Geen conflict maar waardering voor elkaars standpunten, geen geluidsoverlast maar een buurtfeest! Het moge duidelijk zijn “respect voor de ander begint (altijd) bij onszelf”.
Moeilijk, voor mijzelf of die ander? Niet voor Toshiro Kanamori. Deze eigengereide onderwijzer bereidt zijn leerlingen op de Japanse basisschool voor op de ‘echte wereld’. Niet door de nadruk te leggen op van je af te bijten, je mannetje te staan of je eigen gelijk binnen te halen, maar juist door te luisteren, te delen en te verbinden. Niet door problemen te bevechten, maar door ze te accepteren voor wat ze zijn, en ernaar te handelen. Hij leert ze naar zichzelf te kijken - zelfreflectie - en van daaruit de wereld - de ander- tegemoet te treden (Mr. Kanamori, documentaire ‘Children full of Life, 07-08-2013). Niet zo moeilijk toch?
 
Ik schreef deze overpeinzing op verzoek van ‘die ander’, die zich niet gehoord of begrepen voelt, en daardoor niet meer welkom op ons ‘buurtfeest’. Echt wel een aanleiding om, voor alle zekerheid, nog eens in de spiegel te kijken.
 
Jan Geertsma
 
Meer nieuws


 

STERSPONSOR

ONZE SPONSOREN